တောင်အမေရိက ပုစွန်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် လယ်သမားများစွာသည် ၎င်းတို့၏ ပုစွန်များသည် နှေးကွေးစွာ အစာကျွေးပြီး အသားမကြီးထွားကြောင်း တွေ့ရှိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုစွန်များ ကြီးထွားမှုနှေးကွေးခြင်းမှာ ပုစွန်မျိုးစေ့၊ အစာနှင့် ရေနေသတ္တဝါမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း စီမံခန့်ခွဲမှုတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်ပုစွန်မွေးမြူရေးတွင် အစာကျွေးမှုနှေးကွေးခြင်းနှင့် အသားကြီးထွားမှုမရှိခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ မွေးမြူရေးသမားအချို့က ပထမလတွင် ပုံမှန်အစားအစာကို စားသုံးခဲ့သော်လည်း ဒုတိယလတွင် သိပ်မစားကြကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး မွေးမြူရေးသမားများစွာက အစာတွင် ပြဿနာရှိသည်ဟု ထင်မြင်ယူဆကာ အစာအရည်အသွေးညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့် ပုစွန်စားချင်စိတ်လျော့နည်းခြင်းနှင့် အစာအမျိုးအစားပြောင်းလဲခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အစာကျွေးမှုနှေးကွေးခြင်းအခြေအနေ မတိုးတက်ဘဲ အချို့ကန်များသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

ဤပြဿနာများအပေါ် အခြေခံ၍ တောင်အမေရိကပုစွန် စားသုံးမှု နှေးကွေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို အောက်ပါအတိုင်း အကျဉ်းချုပ်နိုင်ပါသည်။

၁။ ပုစွန်မျိုးစေ့ကြဲရသည့် အကြောင်းရင်း-

ပုစွန်မျိုးစေ့အချို့သည် သဘာဝအတိုင်း အရွယ်အစားကွဲပြားပြီး နောက်ပိုင်းစိုက်ပျိုးမှုတွင်လည်း ၎င်းတို့၏ကြီးထွားမှုကွဲပြားလိမ့်မည်။ ကွဲပြားသောရင်းမြစ်များမှ ပုစွန်မျိုးစေ့များလည်းရှိပြီး နောက်ပိုင်းအဆင့်တွင် နှေးကွေးစွာကြီးထွားခြင်း သို့မဟုတ် ကြီးထွားမှုရပ်တန့်သွားလေ့ရှိသည်။

၂။ ရေအရည်အသွေး

ရေထဲတွင် အမိုးနီးယားနိုက်ထရိုဂျင်၊ နိုက်ထရိုက်နှင့် pH မြင့်မားစွာပါဝင်ခြင်းသည် တောင်အမေရိကပုစွန်များတွင် ရောဂါဗေဒဆိုင်ရာပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ၎င်းတို့၏ အစားအစာကို ထိခိုက်စေသည်။

၃။ ရေကန်ထဲမှာ အဏုဇီဝသက်ရှိတွေ အများကြီးရှိပါတယ်-

၎င်းသည် ပုစွန်များအတွက် အစာအမြောက်အမြားကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပြီး အစာကျွေးခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်သည် ဤအချိန်တွင် နှေးကွေးနေမည်ဖြစ်သည်။

၄။ စီမံခန့်ခွဲမှုအချက်များ-

ငါးမွေးမြူမှု သိပ်သည်းဆမြင့်မားခြင်း၊ ရေတိမ်ပိုင်း၊ ရေလဲလှယ်မှု မလုံလောက်ခြင်းနှင့် အစာကျွေးမှု မလုံလောက်ခြင်း (ယေဘုယျအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်၏ ၆-၈% တွင် ထိန်းချုပ်ထားသည်) တို့သည် ပုစွန်များကို အစာကျွေးမှု နှေးကွေးစေနိုင်သည်။

 

အထက်ဖော်ပြပါ ပုစွန်အစာကျွေးမှု နှေးကွေးစေသော အချက်များအပြင် ဘက်တီးရီးယားနှင့် ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါများလည်း ရှိပါသည်။ ရောဂါရှိသော ပုစွန်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်းစားမည်မှာ သေချာပါသည်။

တောင်အမေရိက ပုစွန်များ၏ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု

ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်Penaeus vannamei တွင် အူလမ်းကြောင်းရောင်ရမ်းခြင်းဖြစ်ပွားမှုနှုန်းကို လျှော့ချပေးနိုင်ပါသည်။ ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ်သည် အူလမ်းကြောင်း စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေရုံသာမက ပရိုတင်းဓာတ်၏ အစာချေဖျက်မှုနှင့် စုပ်ယူမှုကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ ပုစွန်များ၏ ကြီးထွားမှုကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက အူလမ်းကြောင်းတွင် အကျိုးပြုဘက်တီးရီးယားများ ပေါက်ဖွားလာခြင်းနှင့် အူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ အန္တရာယ်ရှိသော ဘက်တီးရီးယားများကို ဟန့်တားပေးခြင်း၊ အူလမ်းကြောင်းရှိ PH ကို ထိန်းညှိပေးခြင်း၊ အူလမ်းကြောင်း ဖွံ့ဖြိုးမှုကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ ပုစွန်များ၏ အူလမ်းကြောင်းကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းပေးခြင်း၊ Penaeus vannamei တွင် အူလမ်းကြောင်းရောင်ရမ်းခြင်းဖြစ်ပွားမှုနှုန်းကို သိသိသာသာ လျှော့ချပေးခြင်း၊ ပုစွန်များ၏ ကိုယ်ခံအားကို သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်း၊ ပုစွန်များ၏ ရောဂါခံနိုင်ရည်ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းနှင့် ပုစွန်များ၏ စွမ်းအင်ကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်းတို့ကိုလည်း ပြုလုပ်ပေးပါသည်။ တောင်အမေရိက ပုစွန်ဖြူများ၏ အစာတွင် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ် အဆင့်အမျိုးမျိုး ထည့်သွင်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အစားအစာတွင် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ် ၀.၈% ထည့်သွင်းခြင်းသည် တောင်အမေရိက ပုစွန်ဖြူများ၏ စုစုပေါင်းအလေးချိန်ကို ၂၀.၆%၊ နေ့စဉ်အလေးချိန်တိုးမှု ၂၆% နှင့် ရှင်သန်နှုန်းကို ၇.၈% တိုးစေပါသည်။ စမ်းသပ်မှုရလဒ်များအရ တောင်အမေရိက ပုစွန်ဖြူများ၏ အစာတွင် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ် ၀.၈% ထည့်သွင်းခြင်းသည် ပုစွန်များ၏ ကြီးထွားမှုကို သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်စေပြီး ၎င်းတို့၏ ရှင်သန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးကြောင်း ပြသနေပါသည်။

ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ်၏ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက်မှာ ဘက်တီးရီးယားပိုးများကို သေစေနိုင်သော အာနိသင်ရှိပြီး ပုစွန်များ၏ ရောဂါခံနိုင်ရည်ကို တိုးတက်စေပြီး ၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါသည်။ အဓိက အစိတ်အပိုင်းများမှာပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်အူလမ်းကြောင်းရှိ အဏုဇီဝပိုးမွှားများ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ထိန်းညှိပေးနိုင်ပြီး အူလမ်းကြောင်းရှိ အဏုဇီဝပိုးမွှားများ၏ ဟန်ချက်ညီမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးသောကြောင့် ပုစွန်အူလမ်းကြောင်း၏ စိမ့်ဝင်နိုင်စွမ်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်း၊ ပရိုတင်းဓာတ်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ အစာချေဖျက်မှုနှင့် အသုံးချမှုကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၊ အစာအချိုးအစားကို လျှော့ချပေးခြင်း၊ ပုစွန်များ၏ အစာကျွေးမှုအခြေအနေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်စေခြင်းနှင့် ပုစွန်ကြီးထွားမှုကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ပါသည်။