ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်ဥရောပသမဂ္ဂမှ ပထမဆုံးမိတ်ဆက်ခဲ့သော အစားထိုး ကြီးထွားမှုကို ဆန့်ကျင်သည့် အေးဂျင့်အနေဖြင့် ဘက်တီးရီးယားပိုးသတ်ဆေးနှင့် ကြီးထွားမှုကို မြှင့်တင်ခြင်းတွင် ထူးခြားသော အားသာချက်များရှိသည်။ ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်တိရစ္ဆာန်များ၏ အစာခြေလမ်းကြောင်းတွင် ဘက်တီးရီးယားများကို သေစေနိုင်သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပါသလား။

၎င်း၏ မော်လီကျူးထူးခြားမှုကြောင့်၊ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်အက်ဆစ်ဓာတ်အခြေအနေတွင် ပြိုကွဲခြင်းမရှိသော်လည်း ကြားနေ သို့မဟုတ် အယ်ကာလိုင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ ဖော်မစ်အက်ဆစ်ကို ထုတ်လွှတ်သည်။

ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသိကြတဲ့အတိုင်း အစာအိမ်ထဲက pH ဟာ အက်ဆစ်ဓာတ်နည်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်တာကြောင့် ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်ဟာ အစာအိမ်ကနေတစ်ဆင့် အူထဲကို ၈၅% ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ အစာရဲ့ buffering capacity မြင့်မားရင်၊ ဆိုလိုတာက ကျွန်ုပ်တို့ပုံမှန်ခေါ်လေ့ရှိတဲ့ စနစ်ရဲ့ အက်ဆစ်ဓာတ်မြင့်မားရင် ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ ပြိုကွဲပြီး ဖောမစ်အက်ဆစ်ကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အက်ဆစ်ဓာတ်ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ အာနိသင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတာကြောင့် အစာအိမ်ကနေတစ်ဆင့် အူကိုရောက်ရှိတဲ့ အချိုးအစား လျော့နည်းသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်ဟာ အက်ဆစ်ဓာတ်ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ အာနိသင်ကို လျော့ကျစေမှာပါ။ ဒါကြောင့် ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်ရဲ့ အူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ အစားထိုးဘက်တီးရီးယား ဆန့်ကျင်ဘက်အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ဖို့အတွက် အစာစနစ်ရဲ့ အက်ဆစ်ဓာတ်ကို လျှော့ချဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ်ချရမှာဖြစ်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်ထည့်တဲ့ပမာဏ များရမှာဖြစ်ပြီး ထည့်တဲ့ကုန်ကျစရိတ်လည်း မြင့်မားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်နဲ့ ကယ်လ်စီယမ်ဖော်မိတ်ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုတာက ပိုတက်စီယမ်ဒိုင်ဖော်မိတ်တစ်ခုတည်းထက် ပိုကောင်းတဲ့ အကြောင်းရင်းပါပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ်အားလုံးကို ဟိုက်ဒရိုဂျင် အိုင်းယွန်းတွေ ထုတ်လွှတ်ဖို့အတွက် အက်ဆစ်ဓာတ်ဖြည့်ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုစေချင်တာ မဟုတ်ပေမယ့် ဘက်တီးရီးယားပိုးတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မပြောင်းလဲတဲ့ ဖော်မစ်အက်ဆစ် မော်လီကျူးတွေပုံစံနဲ့ ပိုပြီး ထုတ်လွှတ်စေချင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အစာအိမ်ကနေတစ်ဆင့် duodenum ထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ အက်ဆစ်ဓာတ်ပါတဲ့ chyme အားလုံးကို jejunum ထဲကို မဝင်ခင် သည်းခြေနဲ့ pancreatic အရည်တွေက buffer လုပ်ပေးရပါမယ်၊ ဒါမှ jejunum ရဲ့ pH မှာ ကြီးမားတဲ့ အတက်အကျတွေ မဖြစ်စေမှာပါ။ ဒီအဆင့်မှာ potassium diformate အချို့ကို acidifier အနေနဲ့ hydrogen ions တွေ ထုတ်လွှတ်ပါတယ်။

ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်ဂျဂျူနမ်နှင့် ileum ထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ဖော်မစ်အက်ဆစ်ကို တဖြည်းဖြည်း ထုတ်လွှတ်ပေးသည်။ ဖော်မစ်အက်ဆစ်အချို့သည် အူလမ်းကြောင်း pH တန်ဖိုးကို အနည်းငယ်လျှော့ချရန် ဟိုက်ဒရိုဂျင်အိုင်းယွန်းများကို ထုတ်လွှတ်ပေးပြီး မော်လီကျူးဖော်မစ်အက်ဆစ်အပြည့်အစုံသည် ဘက်တီးရီးယားများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဘက်တီးရီးယားပိုးများကို တိုက်ဖျက်နိုင်သည့် အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သည်။ ileum မှတစ်ဆင့် အူမကြီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျန်ရှိသော ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ကာဘောက်ဆီလိတ် အချိုးအစားမှာ ၁၄% ခန့်ရှိသည်။ ဤအချိုးအစားသည် အစာ၏ဖွဲ့စည်းပုံနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။

အူမကြီးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မိတ်သည် ဘက်တီးရီးယားများကို ပိုမိုတည်ငြိမ်စေသော အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် အူမကြီးရှိ pH သည် အက်ဆစ်ဓာတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မျှတသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် အစာကို အူသိမ်တွင် အပြည့်အဝ ချေဖျက်ပြီး စုပ်ယူပြီးနောက်၊ အစာချေဖျက်နိုင်သော ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်နှင့် ပရိုတင်းအားလုံးနီးပါးကို စုပ်ယူပြီး ကျန်အရာများမှာ အူမကြီးထဲသို့ မချေဖျက်နိုင်သော အမျှင်ဓာတ် အစိတ်အပိုင်းအချို့ဖြစ်သည်။ အူမကြီးရှိ အဏုဇီဝပိုးမွှား အရေအတွက်နှင့် မျိုးစိတ်များသည် အလွန်ကြွယ်ဝသည်။ ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ ကျန်ရှိနေသော အမျှင်များကို အချဉ်ဖောက်ပြီး အက်စီတစ်အက်ဆစ်၊ ပရိုပီယွန်နစ်အက်ဆစ်နှင့် ဘူတရစ်အက်ဆစ်ကဲ့သို့သော ကွင်းဆက်တို ပျံ့လွင့်နိုင်သော အဆီအက်ဆစ်များကို ထုတ်လုပ်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အက်ဆစ်ဓာတ်ရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ကာဘောက်ဆီလိတ်မှ ထုတ်လွှတ်သော ဖော်မစ်အက်ဆစ်သည် ဟိုက်ဒရိုဂျင်အိုင်းယွန်းများကို ထုတ်လွှတ်ရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ဖော်မစ်အက်ဆစ် မော်လီကျူးများ ပိုမိုများပြားလာခြင်းသည် ဘက်တီးရီးယားပိုးများကို တိုက်ဖျက်နိုင်သည့် အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းသည်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စားသုံးမှုနဲ့အတူပိုတက်စီယမ် ဒိုင်ဖော်မတ်အူမကြီးတွင်၊ အူလမ်းကြောင်း ပိုးသတ်ခြင်း၏ မစ်ရှင်တစ်ခုလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးခဲ့သည်။